تا آفتاب به ميانه ي آسمان مي رسد، نماز در من مي شكفد. نيم روز داغ عاشورا تداعي مي شود ونمازي كه سنگ هاي تفتيده و غبار غم رنگ دشت مؤمن آن بودند. نماز ظهر تو را هنوز و هميشه فرشتگان مرور مي كنند .خوبتر از اين قامت نمي توان بست عشق را، اشك را و معرفت وسلوك را.تو ركوع مي رفتي و تيرها در تن سعيد و هاني سجده مي كردند. تو در قنوت بودي و تيرهاي رسته بر تن ياران،دست هاي قنوت...نه بال پرواز مي شدند.

كربلا را صبوران بصير ادراك مي كنند و هرآن كه در حادثه ها ايستادن نمي داند نامحرم كربلاست.

سيب وعطش

دكترسنگري

  RSS