این هم نامه به طبیعت

در متن زير  ده  غلط املايي به عمد گنجانده شده مواظب باشید

ابريشم گلباف چمن وبنفشه هاي رنگارنگت، هر دم به دامان لطيف خويش ميهمانمان مي كند،خروار خروار تلخي اندوه را از نهانخانه ي دل مان مي زدايد و خرمن خرمن بذر نشاط در مزرع خزان زده ي آدمي مي پاشد و قامت غرور كدام دل است كه به ياد خالق اين همه كرامت ، سر تسليم و تعظيم فرود نياورد!

استواري كوه هايت را مي ستاييم كه نشان صبوري است تا در تند باد حوادث نلرزيم.

سرسبزي مدام سروهايت را عبرت بهاران مي دانيم تا در هجوم خزان زندگي تسليم برگ ريزانش نشويم.

وسعت آسمان نيلگون وژرفاي در ياها واقيانوسهايت ، فراخناي شگرف انديشيدن را به ما گوشزد مي كند.

اشك ابر هايت رهمت را به يادمان مي آورد.

شفّافيّت شبنم ها ، دل ها مان را مالآمال صفا وپاكي مي سازد.

بزل افشاني محبّتت را از رايهه ي خوش گل ها ورياهين گرفته تا بارش رحمت وتابش آفتاب،هر دم بر سرمان سايه ي لطف دارد و جوانمردي درسي است كه از آن ها مي آموزيم.

در زمستانت دل هامان را به سپيدي وبلور يخ ها مي سپاريم كه : «المؤمن مرآةالمؤمن».

در شكوفه باران بهارت،دوست وآشنا را گلباران محبّت مي سازيم كه:«از محبّت خارها گل مي شود

                             وز محبّت سركه ها مل مي شود»

در تابستان به دلگرمي هم مشغوليم و عشق وعاطفه مان سايه صار چيني نازك دل ها.كه:

«دل چورنجيد از كسي خرسند كردن مشكل است

            كاسه ي بشكسته را پيوند كردن مشكل است»

سرانجام در پاييز ، فصل وداع طراوت وسر سبزي نيز روز آخر ولحظه ي وداع را آويزه ي گوش مي سازيم تا هرگز همچون خزان ، محاجم لحظه هاي شاد كسان نشويم وطراوت دل ها را به يغما نبريم آخر:

«بني آدم سرشت از خاك دارد»

«همه از خداييم وسر انجام به سوي او باز مي گرديم»

  RSS