ادبستان

بسیجی ترین بسیجی

adabdoostan — Sun, 22 Nov 2009 18:50:18 GMT

هفته بسیج گرامی باد

بسيجي ترين بسيجي

همه اورا مي شناختندحتّي صداي صلابت قدم هايش را در كوچه پس كوچه هاي محلّه.

عفّت وپاكدامني اش را،آراستگي وسادگي ظاهرش وحلال طلبي اش را همه مي ستودند،از تولّد تا شهادت.

هرگز بخيل وتنگ نظر نبود.شجاعت وشهامتش زبان زد خاصّ وعام بود به طوري كه هرگاه نزاعي با دشمنان رخ مي داد ياپاي حقّي به ميان مي آمد،مانندشيري دلاور عازم ميدان مي شد ودفاع مي كرد.

اگر عصباني مي شد خشم خود را فرو مي نشاند و معتقد بود كه شيرين تر از فرو بردن خشم چيزي نيست.

به دوستان،همسايگان،درماندگان ونياز مندان توجّه زيادي داشت.صدقه وياري رساندن به مستمندان برايش همچون دارويي شفابخش بود.به علّت شادماني ونشاطي كه در چهره اش موج مي زد واحترام وعزّتي كه براي ديگران قائل بود،روز به روز بر تعداد رفقا ودوستانش افزون مي گشت.

بر زبان وگفتار خويش كاملأ مسلّط بود وبر آن ها كنترل كافي داشت.به همين دليل هيچگاه نيازمند به عذر خواهي نمي شد.زيرا بدون انديشه هرگز لفظي يا گفتاري كه سبب ناراحتي كسي شود، از دهانش جاري نمي گشت. وچنانچه از كسي اهانتي مي شنيد به رويش نمي آورد كه شعارش:«گذشت،خصلت مرد است» بود.

صداقت وراستكرداري در آوندهاي وجودش ريشه كرده بود.با زيركي وذكاوت ،همه را مات ومبهوت خود نموده و مشورت سرلوحه ي كارش قرار داشت.

در يكي از روزها كه با دوستان و همسايگان خود در محلّ خلوتي مشغول مشورت وتصميم گيري بود، يك نفر را ديد كه دوان دوان وهراسان از آن مكان عبور مي كندگويي خطري جدّي تهديدش مي كرد. چندلحظه بعد، فرد ديگري كه عصباني به نظر مي رسيد،چوب در دست،سر رسيد و از او كه مورد اعتماد تر بود پرسيد:«فردي دوان دوان با پاي برهنه از اين مكان عبور نكرد؟» اوبازيركي از جاي خود بلند شدوچند قدمي آن طرف تر نشست و آرام پاسخ داد: نه برادر. از وقتي كه من اينجا نشسته ام تا به حال چنين فردي را نديده ام. »ياران از اين حركت او كه هم دروغ نگفته بود وهم آن فرد فراري را از خطري كه تهديدش مي كرد نجات داده بود،در شگفت شدند و ايشان را تحسين كردند.

كم حرف بود وپر كار. با عشق كار مي كردوعرق مي رخت واز حاصل تلاش خود، تنها اندكي هزينه ي زندگي مي كرد وبه جاي دل بستن به تجمّلات و زرق وبرق ها،به مستمندان مي رسيد ومخارجشان را بدون اين كه شناخته شود،تأمين مي نمود.روز ها روزه مي گرفت و مي گويند از شدّت گرسنگي سنگ بر شكم مي بست ، تا سهم بيشتري براي يتيمان داشته باشد.

لباس هاي كهنه تر مي پوشيدو لباس نو را به جوان تر ها مي داد ومعتقد بود كه لباس كهنه دل انسان را متواضع مي سازد،نفس رام مي شود وشيطان از انسان نا اميد مي گردد.

بسيار نماز مي خواندوهرگز به خاطر كار يا خستگي وگرسنگي ،نمازش را به تعويق نمي انداخت.تمام كارهايش تابع نماز بود.برنامه ي كار وزندگي وسفر را طوري تنظيم مي كرد كه به وقت نمازش آسيبي وارد نشود.نماز جمعه را به خاطر كسب وكار يا خريد وفروش ترك نمي نمود. دوست مي داشت آنچه را كه خدا دوست دارد ودشمن مي داشت آنچه را كه خدا نهي كرده ودشمن داشته است.

هميشه به فكر مردم بود. از جرياناتي كه براي مردم مهم بود،خود را كنار نمي كشيد وهرگز به كسي نمي گفت:«اين مشكل شماست.» ايمان داشت كه در قيامت براي بي اعتنايي به مشكل ديگران مؤاخذه مي شويم.

محبت به ديگران را نصف عقل مي دانست. قول وعملش يكي بود.ريا ودو رويي را به خاك سپرده بود.آزردن نمي شناخت وباكردار وگفتار بذرنشاط در دل ها مي كاشت.از نمّامي پرهيز داشت ودر شناسنامه ي ايمانش نوشته بود:« براي جهل انسان همين بس كه آنچه مي شنود براي ديگران باز گو كند.»

به اموال مردم چشمداشتي نداشت وطمع نمي ورزيديقين داشت كه طمع به مال مردم،بيچارگي است.

در عزّت واحترام ومقام دنيوي،با كسي رقابت نمي كرد وبه نعمت وزينت دنيا مغرور نمي شد.

هيچ كاري از ذكر خدا بازش نمي داشت.پاكي ومعصوميت از چهره اش مي باريد.خود را به تحمّل مشكلات عادت داده بود.از پر حرفي وبي ربط گويي پرهيز داشت.به همسايگان توجّه زيادي مي كرد.فرصت هارا از دست نمي داد.گذر عمررا همچون حركت ابر در آسمان و حركت آب در جويبار مي دانست.

از همنشيني با گنه كاران ودروغگويان وخسيسان خودداري مي كرد.احترام ديگران را به بهترين وجه پاسخ مي داد.از چاپلوس وجاپلوسي متنفّر بود.اختيار خود را به دست سخن چين نمي داد.بدون فكر در كارها دخالت نمي كرد.بالاترين عزّت ها را تقوا مي دانست.دربرابر دوست ودشمن رفتاري شايسته داشت،شايد روزي دشمن دوست شود ودوست دشمن گردد.

بيش از اين قلم را ياراي وصف اونيست كه يك بسيجي به تمام معنا بود. همه اورا مي شناختند وامروز نيز خورشيد نام والايش بر بلنداي بام اسلاميان در تلألؤ است.

واينك واژه ي دريا معناي «بسيجي» برگرفته از محاسن وفضايل بي شمار اوست:

· حرف اوّلش (ب) را از بخشندگي،بيداري،بزرگواري وبندگي خالصانه ي او،

· حرف دوّمش(س) رااز سخاوت ،سعي و سنّت هاي نيكوي او،

· حرف سوّمش(ي) را ازياريگري ويكتا پرستي او،

· حرف چهارمش(ج) را از جود وجوانمردي او،

· وحرف آخرش(ي) را از انتهاي نام « او » كه اول مردانگي و عدالت پيشگي است، گرفته اند.

راستي چقدر اورا مي شناسيم؟اوكيست؟

وما چقدر بسيجي هستيم؟!

آری امام علی (ع) نمونه ی بارز وکامل یک انسان وارسته ِیک بسیجی به تمام معنا بود.امید که ما نیز

بتوانیم قطره ای از دریای انسانیت او باشیم.

هفته کتاب و کتابخوانی

adabdoostan — Sat, 21 Nov 2009 17:56:18 GMT

هفته ی کتاب و کتابخوانی هم به پایان رسید.

به این امید که کتاب خوانی در زندگی مان سنّت شود. عادت شود. با جسم و روحمان عجین گردد.

کتابها خوراک روح ها هستند. روح هایی که در طول زندگی بسیاری از مااز گرسنگی رنج می برند. از عطش در عذاب اند امّا دریغ, ما چندان به فکر سیر کردن و سیراب کردنشان نیستیم.

روح انسان در جست و جوی فهم و آگاهی , در وادی جهل متحیّر و سرگشته به هر سو پرسه می زند,آنکس که عاقل است, با توسّل به کتاب , روح سرگردان خویش را از وادی جهالت بیرون می کشد و جاهل همچنان «در جهل مرکّب ابد الدّهر بماند».

طفل گریز پای خرد را با مطالعه باید به زنجیر کشید و پرورد وگرنه در همان سال های اولیه درجا می زند, رکود می کند و از قافله عقب می ماند.

adabdoostan — Sun, 08 Nov 2009 07:24:40 GMT

سلام دوستان.

از اینکه به چند دلیل مدتی با شما نبودم اما حالا موفق شدم به وبلاگ سری بزنم خوشحالم.

به قول شاعر:

گر برکنم دل ازتو وبردارم از تو مهر آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم؟

السلام علیک یا صاحب الزمان

adabdoostan — Sun, 17 Aug 2008 02:53:18 GMT

خلوتی با خدا(3)

adabdoostan — Sun, 20 Jul 2008 07:35:18 GMT

پروردگارا:ببخش مرا كه تاب شنيدن تعريف از ديگران را نداشتم.

پروردگارا:ببخش مرا كه توان حلّ مشكل ديگران را داشتم،ولي سكوت كردم و گفتم دردسر نمي خواهم.

پروردگارا:ببخش مرا كه حسرت نداشته هايم را خوردم،شاكر نداشته هايم نبودم.

پروردگارا:ببخش مرا كه اگر ريالي از من گم شد غصّه دار شدم، ولي نمازم قضا شد و آنقدر غصّه نخوردم.

پروردگارا:ببخش مرا كه بارها و بارها به دنبال جنازه ي اين و آن رفتم و فقط با يك بار «لااله الّا الله»گفتن از كنارش گذشتم و هنوز باورم نيست كه من هم رفتني هستم.

پروردگارا:ببخش مرا كه با رفتار زشتم ديگران را به دين بد بين كردم.

پروردگارا:ببخش مرا كه در مجادله با اين و آن فهميدم كه حق با من نيست ولي به رو نياوردم.

پروردگارا:ببخش مرا كه براي نظارت ديگران آنگونه كه حقّشان بود ارزش قائل نشدم.

پروردگارا:ببخش مرا كه با پرسش هاي مشكل از استادانم،خود را در چشم ديگران بزرگ جلوه دادم و استادم را تحقير كردم.

پروردگارا:ببخش مرا كه موقع تعريف و تمجيد ديگران باورم شد كه راستي راستي كسي هستم.

منظره

adabdoostan — Wed, 02 Jul 2008 14:33:18 GMT

قابل توجه علاقه مندان

adabdoostan — Tue, 01 Jul 2008 12:17:18 GMT

كتاب :

« برگهاي پراكنده»جلد اول

رسيد

آن را ازكتابفروشي هاي معتبر شهرستان داراب

تهيه فرماييد

کمی خنک شوید

adabdoostan — Fri, 27 Jun 2008 05:59:18 GMT

adabdoostan — Wed, 25 Jun 2008 17:41:18 GMT

ميلاد كوثر

بر مادران مبارك.

بر تمامي مادراني كه

اين اسطوره ي تقوا و اين

تجسّم ايمان و صبر را سر لوحه ي

زندگي خويش مي دانند.

مادراني كه سعي دارند

همچون فاطمه

باشند .

وحالا يك نامه ي سر گشاده نوشته ام تقديم به تمامي مادران دنيا .همان هايي كه مي كوشند انصار المهدي بپرورند ،نه. . .

فرشته ي آسمان زندگي ام!

وقتي خدا مي خواست زيبايي بيافريند،گل آفريد و چون اراده ي خلقت محبّت كرد،تو را به عرصه هستي آورد.

اينك تو اي اسطوره ي محبّت! اي آبروي صبوري،تويي كه گريبان عاطفه مدام تبدار بودنت است وترجمان نگاهت،وسعت كهكشان معرفت.تويي كه كلك خيالم عجولانه در پي واژگاني است كه گوياي ســــپاس از بي نهايت زحماتت باشد.

مادرم!سر بلندي وسعادت خويش را بعد از خدا،مديون تو ام كه مرا به راه او واداشتي وقواي ايمان به حمايتم گماشتي.آموختي كه چطور در برابر معبودم قامت افرازم ،در اوامرش سر تعظيم فرود آرم ودر لياقت عبوديّتش سر تسليم بر خاك سايم!

يادم دادي كه دروغ زندگي نكنم وپاي از گليم انسانيّت فراتر نگذارم.

هر صبح وشام كه از شيره ي جانت در كامم ريختي،ترنّم آيات واحكام وروايات به خورد روحم دادي وشيريني توسّل وتوكّل را به ذائقه ي جانم چشاندي.

سنگ صبورم!

شطّ خورشيد دست هايت ،فرشته ي نجاتم از هيولاي گمراهي ها وتباهي هاشد ودم مسيحايي گفتارت منجي روحم از منجلاب پليدي بي ايماني.

چه خوب مادري بودي آنگاه كه برخي همسالان من در دام فريب روبه صفتان عاشق نما لغزيدند،تو ستاره ي درخشان زندگي ام،سرگذشت شوم آنان راآينـه ي عبرتم كردي تا از آزمايشات خاص دوره ي بلوغ سربلند بيرون آيم.

هنوز عطر سجّاده ات را كه وقت و بي وقت ،با هر فرصتي مي گشودي تا براي سعادت نوگلانت دعا كني ،در مشام جانم حس مي كنم.

هنوز شيريني معجوني كه از معنويّت فاطمه(س) و زينب (س) ساختي وگاه وبيگاه در كام جانم ريختي ذائقه ام را تحريك مي كند.

مادرم! تو را سپاس كه زلال جواني وشادابي ات را به پاي نهال وجودم ريختي ،تا خوب خنديدن،خوب گريستن،خوب خنداندن وخوب گرياندن را بياموزم.

بازبان بي زباني ، با قلم انديشه ات روي بند بند وجودم نوشتي كه هرگز به زمين خوردن كسي نخندم ودر شادي بندگان خدا نگريم.

نگاهت را خوب مي خواندم وقتي در شستن ظروف والبسه برايم مي نوشت:«دلت را از آلودگي بشوي».

چه لذّتي داشت آنگاه كه در پهن كردن سفره قلم مژگانت تمنّا داشت كه:سواي خوراك جسم،به خوراك روحم نيز حسّاس باشم.

تورا سپاس مادر!تورا سپاس كه آموختي تا امروز من نيز به فرزندان عزيزم بياموزم :«مواظب شيطان باشند چون شيطان براي ورود به سرزمين قلب ،به هيچكس گذر نامه نشان نمي دهد».

م.هنر

خلوتی با خدا(2)